Ipagmamalaki ko lang sana ang ilan sa mga nagawa kong anim-na-salitang kuwento sa MPs – which, in my opinion, ang pinaka-astig na anyo ng isang kwento.

Eto sila:

1.Job Offering Ng Anak-Mayamang

Spoiled Teenager Na Nakabuntis

Wanted: Naglalaglag ng bata.

Apply inside.

 2.Busy

Full-time supervisor.

Part-time ina.

Part-time asawa.

 3.Busted

Bigay todo. Sunod todo.

Iyak todo.

4. One-way na Pag-ibig

Ang nagmamahal:

Makata.

Madrama.

Masaya.

Ilusyonada!

 5. One-way na Pag-ibig (ikalawang bahagi)

Ang minamahal:

Deadma.

Nakatingin sa iba.

 6. Ano Ang Nangyayari Sa Estudyanteng

Nagpapakalunod Sa Mababaw Na Pag-Ibig?

Utak: Matubig.

Grado: Madugo.

Pangarap: Naglaho.

Medyo puro tungkol sa pag-ibig ang mga nagawa kong kuwento, inspirasyon ko kasi ang mga kantang ‘A Woman’s Worth’ at ‘Drowning’ dito, kaya ayun.

*****

pahabolBabol: Sabi ni Pastor Oriel: When Jesus comes back, he won’t be arriving with His cross. He’ll come riding on His horse while gathering His people.

Sabi ko naman: Wow! Equestrian pala si Jesus. Hehe…

Pero di nga, excited ako sa pagdating ng araw na ‘yun, sana ikaw rin. 

Question: Who are your crushes? Rank them.

Answer:

Top 1 crush: A dragon. He’s currently roaming a foreign land.

Top 2 crush: A Math major. Basta, matalino siya.

Top 3 crush: A Comm. Research major (ata.). Member ng Praise and Worship Team ng Doulos. Kamukha niya si Rico Yan sa malayo. 

Minsan lang ako magka-crush at sa maikling panahon ko lang sila nagiging crush kaya pagbigyan niyo na ‘ko. Siguro sina Top 2 at Top 3 crushes ay mga two months ko lang magiging crush. Si Top 1 lang ata talaga ang pinaka matagal.

***

Gusto ko lang i-express ang kasiyahan ko sa naganap na batch pictorial namin last Monday. Ang saya! Nakakalungkot lang kasi may ibang hindi nasama sa mga pictures…. Sana magkaroon din kami ng outing!

i-Math peeps.

***

Yehey! Finally I have a specific topic to work with for my thesis paper. It’s about the decomposition of a non-singular matrix involving a skew-coninvolutory matrix. Marami-rami pa akong kailangang gawin para dito upang makasama sa colloquium on October, pero kayang-kaya! Mag-sa-start na kaming mag-report individually kay Dr. Abara sa Wednesday. Medyo excited na ako, pero kinakabahan rin ng kaunti.

***

“‘Cause a face without freckles,

Is like the sky without the stars.

Why waste a second not loving who you are?

Those little imperfections make you beautiful, lovable, valuable.

They show your personality inside your heart,

Reflecting who you are.” – Freckles, adik sa kanta ni Natasha Bedingfield 

Kalian lang nalaman ko na ang most favorite GE teacher ko pala, na teacher ko sa Malikhaing Pagsulat 10(MPs 10), ay dati ring math major. Nag-shift lang sya ng course kaya nasa Departamento ng Filipino siya ngayon. Nakakatuwa lang ma-realize na ang mga taong math ang hilig, katulad ko, ay talentado rin pagdating sa ibang bagay—tulad ng pagsusulat. Natutuwa ako sa teacher ko dahil nagawa niyang mag-excel sa kursong iniiwasan ang nakararami at ngayon ay nag-eencourage pa sa tulad kong kabataan na maging bahagi ng panitikan ng Pilipinas.

Dahil sa MPs 10 ko ngayon, naii-stimulate akong gumawa ng kwento at tula (sa future) na kahit kailan ay hindi ko naman talaga napapagtiyagaang gawin. Na-inspire din akong mag-blog dahil dito. Na-realize kong ang saya pala magsulat! Ma-paper man ang MPs 10, siya ‘yung tipong masaya gawin at ‘di tulad ng papers ko sa ibang GE subjects, ibang kaligayahan ang naidudulot sa ‘kin ng pagbabasa at pagpapasa ng mga naisulat ko sa MPs. So far, uno-standing pa rin kami ni Gracie. Yey! Sana ma-maintain namin until the end of the sem.

Dahil hindi ko na nasilip ang mga exhibit sa Galleria 1, nag-decide akong gumawa na lang ng kwento inspired by Visionaries(na medyo na-hook ako sa first ep.) at ng aking mudra. Eto siya:

Negosyo

Sabay tayong nangarap magkanegosyo. May pampuhunan ka. Ako’y wala. Maghapon mo akong kasama sa pagpapalago ng iyong negosyo. Pati oras ko sa ‘king pamilya’y iyo na.

–

Pamilya ko’y kinailangan ako kaya’t binalikan ko sila. Lumayo muna ako sa ‘yo. Alam ko, ‘di mo man sabihin, kuwentado mo’ng mga utang ko.

Eto ang punto ng aking kwento:

Isang pagkakaibigang nasira dahil sa pera at pagka-makasarili ng isa.

Pinagawa kami sa Mps 10 ng isang kwento inspired by any E-heads song na may limit na 100-200 words. Eto ang kinalabasan ng akin. ‘Tuwing Umuulan at Kapiling Ka’ ang ginamit kong kanta.

Dilim at Ingay

Sanay na siya sa dilim. Bombilyang maliit lang kasi ang gamit nilang ipinakikisaksak pa sa kapitbahay na may jumper. Sanay rin siya sa ingay. Sa kanila, kahit hatinggabi’y maraming nag-iinumang di naaawat sa videoke. Sanay na siya.

Ang ikinabubugnot niya’y ang kawalan niya ng magawa sa araw na ‘yon. Nakapangalumbaba siya sa mesa’t nakaupo sa silyang kahoy habang sinasabayan ang awitin sa de-baterya niyang radyo.

Minsan pa ulan,

Tumigil ka’t

H’wag nang tumulo pa…

Masamang araw ito para sa kanya. Imbes kasing naglalako siya ngayon ng gulay, heto siya’t walang magawa. Ano kayang pera ang ipampipila niya bukas sa bigas? Bahala na. May kalahating kilo pa naman yata sila diyan.

Hatid mo ay bagyong

Sumisira sa bahay kong

Natutuklap…

Naisip niyang madasalin siguro’ng mga estudyante. Hindi naman kasi sila pakikinggan ng langit kung hindi sila sabay-sabay nananalanging mawalan ng pasok. Mahirap kaya talaga’ng mag-aral? Mas mahirap pa sa ginagawa niyang paghahanap-buhay araw-araw?

Isang yero’ng humampas sa gilid ng kanilang bahay.

Ang tubig mo’y umaapaw,

Ang bahay ko’y sumasayaw

Sa baha…

Inangat niya ang makakalyong paa’t tinanggal ang mumunting basurang nagsidikit dito. Nayakap niya’ng sarili. Nilalamig na siya.

Tuwing umuulan at –.

“Gina! Bubong natin, dali!”

Napalundag siya sa kinauupuan. “Opo ‘Nay!”

Revised edition na ‘yan dahil umabot sa 250 words yung draft ko, e bilang mahigpit si teacher Vlad sa mga lumalampas sa word limit. Sana naihatid ko ang mensaheng gusto kong ipahatid mula sa kwentong ito.

Ginawa ko yan after ng D-cell (Discipleship cell) namin ni naynay Michi. Namomroblema na nga ‘ko dahil gabi na, wala pa rin akong kwento. Pero iba pala talaga ang pasok ng ideya kapag maluwag ang dibdib mo, dahil naihinga mo ang bigat ng ‘yong damdamin sa isang taong iyong pinagkakatiwalaan. July 22, 2008. First D-cell namin ‘yon at sobrang memorable talaga dahil ang dami naming nai-share sa isa’t isa. Kaya naman, I sooper love D-cell! Hehe. And I super love naynay! Iba kapag si God ang nagmi-minister sa inyo habang kayo’y nag-uusap. Iba talaga.

pahabol-babol: sa Tuesday na ang ikalawang math-giyera ng semester…

sa Wednesday naman ang ikatlo.

at sa Friday ang ikaapat.

Kaya ko ‘to! Hindi ako kakabahan. =>

Masyado na pala ‘kong madaldal. Sige. Tatahimik na lang ako para wala na kayong masabi. Sabi niyo palagi kong kino-condemn lahat ng bagay at palagi akong kontra sa lahat ng sinasabi niyo. Sige. Magsasalita na lang ako kapag sang-ayon din ako sa sinasabi niyo. Never mind hearing what I really feel. Never mind kung ayaw ko sa sinasabi niyo. Never mind kung may iba akong opinyon. Ayaw niyo ng spice sa usapan. Sige. Tatango lang ako kung kelan niyo ‘ko gustong tumango. Sasabihin ko lang lahat ng gusto niyong marinig mula sa ‘kin para walang problema. Sige. Para lang walang f-ship na mawala.

 ‘Yan ang laman ng totbabols ko last night, July 25. Bitter. Mabigat ang loob kong umalis ng lib. Siguro nga masyado akong mag-react sa mga bagay-bagay at masyado na ‘kong epal. Dahil dyan naiinis ako dahil iba ang pick-up ng mga tao sa mga nasasabi ko. Lagi daw akong kontra. Siguro nga. Siguro nga trying-hard akong ilabas ang mga ideya kong medyo iba.

Pero muli, kinalma ako ng TataY ko. Sabi Niya, kung si Joseph nga(Gen. 45:5) nagawang intindihin ang mga kapatid niyang hindi siya maintindihan, bakit ako hindi? Ipinaintindi Niya sa ‘king hindi talaga lahat sasang-ayon sa lahat ng pinagsasasabi ko. Sabi pa Niya, it’s just a matter of looking at things the way Jesus would look at them if He’s in my position (in-english pa ‘ko ni TataY). Medyo mahirap ‘yun dahil tao lang naman ako. Pero kaya. At ‘yan ang pag-aaralan kong gawin. I should learn how to control my emotions, kahit gaano pa kaliit na emosyon ‘yan. Sige.

hindi ako kakabahan! Go ginggang!

p.s. ang weird ng feeling kapag binabanggit ko ang matagal ko nang di ginagamit na palayaw. :p

totbabolsniginggang – pinabobong spelling ng ‘Thought Bubbles ni Ginggang.’

Himayin natin ang title:

Totbabols – eto yung mga callouts na makikitang ginagamit sa mga komiks to indicate na iniisip lang ng characters yung mga salita at hindi nila isinasaboses. Lahat naman siguro tayo nakakarelate dito.

Alam mo yung commercial ng Piattos kung saan binibigyan ng dialog ng dalawang babae yung dalawang lalaking magkatabi? Noong third year high schools kami, hobby ni Monmonichan na bigyan ng totbabols ang beloved pinsan niyang si ToooT! habang nakaupo siya from afar. Hobby naman namin nina Paupau at Karay na mawalan ng hininga noon dahil sa katatawa sa mga totbabols niya. Masaya siyang hobby lalo na kung bored ka dahil hindi pumapasok ang teacher niyo sa chem na adviser niyo pa man din o kaya ‘pag cancelled ang classes dahil binibigyan kayo ng time para mag-rehearse ng class presentation para sa English Week at ang hinihanda niyo ay isang song interpretation ng Phantom of the Opera na proud na proud kayo sa sobrang kagandahan ng pinaghirapan niyo tapos di rin naman kayo mananalo sa huli.

Sorry na. Nag-re-reminisce lang.

Nga pala, ang gusto ko lang namang sabihin dito ay ginawa ko ‘tong blog na ito upang may mapaglabasan ng mga bagay-bagay na madalas ay iniisip ko lang at hindi ko naisasaboses. Bale, ang blog na ito ang gusto kong tumayong Monmonichan na nag-bo-voice-out ng mga saloobin ko. Pwede ring kayo, mambabasa, ang magsilbing ako si Paupau at Karay na tagatawa (kung nakakatawa man ang mga mababasa niyo rito).

Ni – kung Pinoy ka, gets mo na kung anong silbi ng katagang ito. Pero kung hinde, oh well.

Ginggang – palayaw ko.

etymology: inggat [ing-gat]. Palayaw ‘yan na binigay sa ‘kin ng Nanay ko, bale lola ko talaga, noong kami’y magbakasyon sa probinsya many many years ago. Baby pa ‘ko nun. Tuwing umuuwi daw si Nanay galling farm paulit-ulit niya lang kinakanta ‘yung word na ‘Inggat’ para tawagin ako. Bilang utu-uto akong bata, lumalapit naman daw ako sa kanya at may pasayaw-sayaw pa!

Hindi ko na alam kung pa’no siya nag-evolve sa pagiging ‘Ginggang.’ Namalayan ko na lang yun na ang tawag sa ‘kin ng mga kabarangay namin. Dahil yata nauso yung kantang “Ginggang gooly gooly wachat. Ginggang goo! Ginggang goo!” na palaging kinakanta ng mga kababata ko pag ako’y napag-ti-tripan. Aminin, alam mo rin yan.

Ayun, basta pakiramdam ko ang baho-baho ng palayaw kong ‘yan kaya hindi ko siya ginagamit sa school. Maingat ang Mudra ko ‘pag ina-address niya ako sa school. Dapat Rubie. Dahil kung hinde, tinitingnan ko siya ng masama. Hanggang sa nasanay na nga rin ang mga tao na tawagin ako sa totoo kong pangalan. Tuluyan nang nabura sa eksena si Ginggang.

Hindi naman masama ang loob ko kay Nanay kahit siya ang dahilan ng ilan kong kahihiyan noong grade school. Totoo nga niyan, miss ko na siya at kasama sa prayers ko ngayon ay ang makapag-bakasyon kaming lahat sa probinsya next year. At upang ipakitang hindi nga masama ang loob ko, gagamitin ko ang palayaw na ‘yan dito sa blog. Kaya kayo din, pag-iaaddress niyo ko dito, tawagin niyo na lang akong Ginggang. Pero pag asa totoong mundo tayo…uhm… Rubie na lang ulit.