Masyado na pala ‘kong madaldal. Sige. Tatahimik na lang ako para wala na kayong masabi. Sabi niyo palagi kong kino-condemn lahat ng bagay at palagi akong kontra sa lahat ng sinasabi niyo. Sige. Magsasalita na lang ako kapag sang-ayon din ako sa sinasabi niyo. Never mind hearing what I really feel. Never mind kung ayaw ko sa sinasabi niyo. Never mind kung may iba akong opinyon. Ayaw niyo ng spice sa usapan. Sige. Tatango lang ako kung kelan niyo ‘ko gustong tumango. Sasabihin ko lang lahat ng gusto niyong marinig mula sa ‘kin para walang problema. Sige. Para lang walang f-ship na mawala.
‘Yan ang laman ng totbabols ko last night, July 25. Bitter. Mabigat ang loob kong umalis ng lib. Siguro nga masyado akong mag-react sa mga bagay-bagay at masyado na ‘kong epal. Dahil dyan naiinis ako dahil iba ang pick-up ng mga tao sa mga nasasabi ko. Lagi daw akong kontra. Siguro nga. Siguro nga trying-hard akong ilabas ang mga ideya kong medyo iba.
Pero muli, kinalma ako ng TataY ko. Sabi Niya, kung si Joseph nga(Gen. 45:5) nagawang intindihin ang mga kapatid niyang hindi siya maintindihan, bakit ako hindi? Ipinaintindi Niya sa ‘king hindi talaga lahat sasang-ayon sa lahat ng pinagsasasabi ko. Sabi pa Niya, it’s just a matter of looking at things the way Jesus would look at them if He’s in my position (in-english pa ‘ko ni TataY). Medyo mahirap ‘yun dahil tao lang naman ako. Pero kaya. At ‘yan ang pag-aaralan kong gawin. I should learn how to control my emotions, kahit gaano pa kaliit na emosyon ‘yan. Sige.
